در معنای تربیت:

در معنای تربیت:

 

تربیت به ایجاد یک رفتار و یا تفکر در متربی گفته میشود.

 

ایراد این تعریف در این است که مربی میتواند به کمک محرک های بیرونی و با کمترین نقش آفرینی و انتخاب متربی،  این رفتار را در وی شکل دهد.

به معنای دیگر محرک این رفتار میتواند در بیرون از متربی باشد.

این تعریف برای شبه تربیت صادق است و نه تربیت.

در واقع زمانی که شما با عوامل بیرونی و بدون آگاهی بخشی به متربی که باعث انتخاب وی شود رفتاری را در او بوجود می آورید شما تربیت نمی کنید بلکه مشغول شبه تربیت هستید.

 

برخی از این عوامل بیرونی به ترتیب از ناخوشایندترین و دورترین به مفهوم تربیت اینها هستند:

 

اول تحمیل که بر ترس استوار است به معنای استفاده از عوامل ناخوشایند در ایجاد رفتار،

قطعا این بدترین و ناپایدارترین روش برای ایجاد رفتار در متربی میباشد

 تنبیه بدنی، جریمه کردن، محروم کردن، صحبت های ناخوشایند، تهدید و حتی اخم و تحویل نگرفتن در این دسته جای میگیرند.

 

دومین روش که در شبه تربیت استفاده میشود تشویق بیرونی است یعنی استفاده از عامل خوشایند.

قاعدتا تا زمانی که عامل انجام رفتار در متربی پاداش های بیرونی باشند عمل تربیت محقق نشده و باید نگران عدم انجام رفتار در صورت حذف مشوق باشیم.

 

سومین عامل که در شبه تربیت مورد استفاده قرار میگیرد در واقع پذیرشی است که در متربی نسبت به مربی وجود دارد که میتواند مبنای آن علاقه به مربی و یا کاریزما و هیبت وی باشد . به هر حال تا زمانی که رفتار متربی ناشی از تاًثیر پذیری از رفتار و قول مربی باشد که بدلیل علاقه به وی و یا هیبت وی در متربی ایجاد میشود  هنوز ما در شبه تربیت سیر میکنیم.

 

همانطور که واضح است

تحمیل، تشویق و در نهایت ایجاد حس پذیرش در کودکان از طریق ایجاد هیبت نسبت به والدین  ابزار های متداولی هستند که در خانواده ها و مدارس  استفاده میشوند که همگی در ردیف شبه تربیت می گنجند.

اما سوال اصلی این است که تربیت چیست و روش های اعمال تربیت کدامند.

در یادداشت های بعدی به این موضوع خواهیم پرداخت.

 

با آرزوی بهترین

حمیدرضا  زرین

هجدهم ابان ۹۶

جزوات و تکالیف

مطالب کمک درسی

مقالات علمی،پژوهشی

افتخارات مدرسه